Claudy Jongstra staat wereldwijd bekend om haar monumentale kunstwerken en architecturale installaties, waarvan de organische oppervlakken en genuanceerde tinten Jongstra’s meesterlijke innovaties in de eeuwenoude techniek van het maken van wolvilt weerspiegelen. Jongstra’s oeuvre, vaak opgesteld in grote openbare ruimtes, is opgenomen in vele internationale musea, maar ook in particuliere en bedrijfscollecties.
In 2001 vestigde Jongstra haar studio in Fryslân, een landelijke noordelijke provincie van Nederland, waar ze begon aan een ingrijpend ecologisch experiment dat werd uitgevoerd in het lokale landschap. Met het onderhouden van een kudde zeldzame, inheemse Drentse Heideschapen (het oudste ras in Noord-Europa) en het cultiveren van een gespecialiseerde historische botanische kleurverzameltuin, creëert Jongstra een volledig duurzame keten die culmineert in haar kunstwerken.

Haar werk is te vinden in de collecties van tal van musea waaronder het  MoMA, NYC; Victoria & Albert Museum, Londen;  Stedelijk Museum, Amsterdam; Cooper Hewitt Design Museum, NYC; LACMA Museum, Los Angeles; Museum De Lakenhal, Leiden; Limburgs Museum, Venlo; TextielMuseum, Tilburg; Centraal Museum, Utrecht; RISD Museum, Providence; SFMoMA, San Francisco; Rijksmuseum Twenthe, Enschede; Fries Museum, Leeuwarden; Gemeentemuseum, The Hague; Cincinnati Art Museum, Cincinnati; Triodos Bank Art Collection and Akzo Nobel Art Collection.

Het is niet moeilijk om mijn werk leuk te vinden. Alles glanst en glimt, is betoverend, en de details van ogen, tongen, neuzen en oren zijn ontroerend.
Mensen houden van die verfijning. Het kan herinneringen oproepen aan kostbaar Meissen-porselein. En dat is precies zoals ik het wil. Ik wil dat mensen van mijn sculpturen houden.
Ik wil dat ze er hun hart aan verliezen, en ik doe alles wat ik kan om dat te bereiken.

Tegelijkertijd wil ik dat liefde niet te gemakkelijk is. Het is pijnlijk, fragiel, onvervuld, en soms gevaarlijk. Waar liggen de grenzen? Wanneer wordt onschuld schuld? Wanneer wordt leven dood? Daar gaat mijn werk over. De spanning van emotionele dilemma’s, de poging om goed van kwaad te scheiden terwijl alles voortkomt uit onhandigheid, toeval en misverstand.

In mijn werk bestaan deze dilemma’s als een ingewikkelde knoop van tegenstrijdige boodschappen.
Ik denk dat het omslagpunt waar ernst melodrama wordt, schoonheid overdadig wordt en liefde in haat verandert, een subtiel evenwicht creëert dat zowel irriterend als fascinerend is.

Tijdens het maken sluipt er humor in mijn werken. Ik maak nooit schetsen van tevoren—het moet een avontuur blijven.
De sterk gedetailleerde werken laten mijn gedachten dwalen en verschillende dingen combineren die soms niet logisch samengaan, maar uiteindelijk toch betekenis hebben.

In mijn studio werk ik van het ene stuk naar het andere, terwijl ik gedachten en fascinaties verweef.

Ik ben dol op rariteitenkabinetten, Wunderkammers, wetenschappelijke verzamelingen, musea met devotionalia. Al deze collecties bevatten beelden die verwant zijn aan kunst, maar ook aan andere domeinen. Ze tonen het uitzonderlijke, het vreemde, het zeldzame, om de wetenschappelijke orde te bevestigen. Ze tillen het bovennatuurlijke op om de grillen van de natuur in bedwang te houden. Ze suggereren orde en veiligheid. Tegelijk waarschuwen ze ons voor de chaos die ontstaat zodra we die voorgestelde orde loslaten. Het zijn beelden die ons bang maken, maar die angst ook beteugelen.

De ambivalentie doet ons kijken met bewondering en afkeer.

Wassen beelden vereeuwigend

Nathalie Latour is zowel kunstenaar als kunsthistorica wiens werk draait om het creëren van anatomische en naturalistische modellen met methoden die doen denken aan de achttiende eeuw. Ze brengt een eerbetoon aan een vervlogen tijdperk waarin was het voorkeursmedium was om het vergankelijke te vereeuwigen, vanwege de unieke textuur, doorschijnendheid en enorme chromatische bereik.

In de achttiende eeuw werd was een cruciaal medium voor het weergeven van anatomische, zoölogische, mycologische en botanische onderwerpen, dankzij de samenwerking tussen kunstenaars en onderzoekers. Deze samenwerking resulteerde in ceroplastische producties in steden als Bologna en Florence, die wetenschappelijke nauwkeurigheid naadloos combineerden met onmiskenbare esthetische aantrekkingskracht.

Nathalie Latours artistieke praktijk is een modern eerbetoon aan deze uitgestorven processen. Ze maakt uitsluitend gebruik van achttiende-eeuwse media en technieken en past oude kennis aan op een hedendaagse visie op vluchtige lichamen. Deze benadering stelt haar in staat oude traditionele codes te herinterpreteren en zich te ontwikkelen naar een vorm van hedendaagse poëzie.

Haar modellen, gemaakt van organische, kostbare en natuurlijke materialen, vormen een brug tussen verleden en heden, kunst en wetenschap. Door haar werk blaast Nathalie Latour het syncretisme van kennis en esthetiek nieuw leven in dat de wasproductie van de achttiende eeuw tot aan de achteruitgang in de twintigste eeuw domineerde. Daarbij nodigt ze kijkers uit om na te denken over de kruising van kunst, wetenschap en geschiedenis, waardoor ze een diepere waardering voor het vakmanschap en de schoonheid van de natuur bevordert.

Atelier Les Deux Garçons

Roel Moonen en Michel Vanderheijden Van Tinteren vormen sinds 2000 kunstenaarsduo Les Deux Garçons
Beide studeerden ze aan de Maastricht Institute of Arts , kunstacademie met als specialiteit plastische vormgeving / beeldhouwkunst.

Hun werkveld is bijzonder breed en hun werk valt te verdelen in drie disciplines, namelijk, de taxidermie beelden (opgezette beest sculpturen ) Bronzen beelden en object trouve beelden ( beelden samengesteld uit gevonden materialen ).

Steeds vaker worden hun beelden ook gesignaleerd in de openbare ruimte, recent Dr. Juul in Heerlen en een Siamees van twee Sfinxen in Maastricht Eind dit jaar verrijzen er drie grote bronzen beelden van Les Deux Garçons  ( 3.85m ieder )op het Herdenkingsplein in Maastricht ter ere van 200 jaar Kunst Academie.

Het werk van Les Deux Garçons heeft een heel eigen karakter en is gelijk duidelijk als een beeld van hun.
Altijd enorme perfectie in afwerking en detail en altijd een duidelijk verhaal in verwijzing naar de voorstelling.

Ze zijn alle twee klassiek geschoold en zien dat nog steeds als een groot voordeel, je kunt niet abstraheren als je niet weet waar je het moet weg laten is hun idee.
Een beeld kan van begin tot eind door hun zelf worden uitgevoerd of dat nu brons is of taxidermie.

Buiten de drie voorgestelde disciplines ontwerpen de heren kostuums en decor voor balletten, ze tekenen, fotograferen en boetseren.

Werk van Les Deux Garçons bevindt zich in Nederland in reeds 8 Museale collecties en ver daarbuiten in het Buitenland.
Ook in particuliere en bedrijfscollecties zijn Les Deux Garçons vertegenwoordigt.
Easy Jet Nice, Niarchos Foundation in ST. Morits en Monaco, Foundation Piere Berge en Yves Saint Laurent Parijs, Leon Tovar New York enz.

Les Deux Garçons zijn al jaren te zien op de internationale kunst en antiek beurs Tefaf, Pan Amsterdam, Brafa Brussel, Meubel beurs Milaan, Art Miami Miami, Art Cologne Keulen, Art Basel Basel enz.

Dit jaar toont Les Deux Garçons voor het eerst in Aalst en verder nog in Bangkok Thailand, Amsterdam, Rotterdam en Brussel.
Bij Marie’s Beeldentuin tonen de heren bronzen en taxidermie sculpturen

Caius ziet zon schijnen

Beeldhouwer Caius Spronken ziet de zon weer schijnen. Sinds kort zijn zes extra beelden van zijn beroemde vader Arthur Spronken (1930-2018) te zien in het park van Paleis Soestdijk in Baarn.

„Maya Meijer, eigenaar van het paleis, kwam ze zelf bij mij uitzoeken”, zegt hij over het landgoed Varpullan in het Limburgse Kelpen. Daar had Arthur zijn atelierwoning en daar woont Caius nu: „Zij kon zelf uitzoeken. Na het overlijden van mijn vader was Caius vol zorgen over de toekomst van zijn vaders collectie. Maar deze zes forse werken hebben een goed thuis gevonden.

De beelden van de kunstenaar die prinses Beatrix leerde beeldhouwen, passen goed bij het paleis waar zij opgroeide. Bovendien werd er vorig jaar al in het park de beeldengroep onthuld, die Arthur Spronken in 1996 maakte van het toenmalige koninklijk gezin. „Het was zeer emotioneel voor haar, dat het werk op Paleis Soestdijk kwam, inclusief prins Claus en prins Friso,” merkte Caius. Het bronzen monument is een bruikleen van museum Beelden aan Zee. „Maar ik heb prinses Beatrix gezegd, dat ik probeer om het voorgoed in het paleispark te houden,” zegt Caius. „Bijvoorbeeld door Beelden aan Zee ook zelf te laten kiezen uit de collectie in Kelpen.

Wie zelf wil kiezen, kan vanaf 28 augustus terecht in de Wittenburg in Wassenaar. Daar opent dan minister Sophie Hermans (Klimaat) de expo Spronken & Spronken, met beelden en tekeningen van vader en zoon.

Bron: De Telegraaf — 09.08.2025

“Kobe, artistieke alias van Jacques Saelens, was een Belgische kunstenaar die bekend staat om zijn onderscheidende mix van brede en smalle elementen. Kobe’s sculpturen van mensen en paarden worden over de hele wereld erkend vanwege hun elegantie en unieke stijl. Zijn beelden vangen de essentie van hun onderwerpen op een manier die zowel krachtig als subtiel is, waardoor de kijker wordt aangetrokken en een blijvende indruk achterblijft.”

TIJDLOZE KUNST VAN BLIJVENDE WAARDE !!   De  zichtbare menselijke emoties in haar bronzen beelden laten mensen er elke dag van genieten, ook na vele jaren. Ze herkennen in haar werk de verbintenissen die ze zelf ook aangaan met hun medemens. Geduldig boetseert ze met was haar beelden tot leven. Haar consequent gebruik van was brengt haar soms aan de grenzen van wat mogelijk is met deze zachte kneedbare substantie, Ze houdt echter van het werken aan haar beelden. Je opsluiten in het atelier, uit het niets gaan beginnen, totdat je uit de eerste vormen een figuur ziet opdoemen, een idee krijgt, een samenhang ontdekt. De “Stemmen van Brons” van Rietje Geurts worden door ieder van ons herkend. Ondanks al de huidige drukte en hectiek die ons omringt, blijven wij gelukkig ontvankelijk voor deze universele boodschap.

Tatiana Potapova is een Belgische beeldhouwster van Russische origine. Ze werd in 1977 in Moskou geboren. Na een carrière van 15 jaar in internationale bedrijven te hebben gewerkt, besloot ze te gaan beeldhouwen en zo een passie uit haar kindertijd te hernieuwen.

Tatiana exposeerde haar eerste werken in 2016. Ze verleidden al snel een Belgisch en internationaal publiek met hun intensiteit en kracht. Onlangs ontving Tatiana de Publieksprijs op de Biënnale voor Beeldhouwkunst van Montreux en die van de Biënnale voor Beeldhouwkunst van Lasne.

Tatiana kan worden omschreven als iemand vol energie. Het is deze energie die ze graag wil inademen in de stukken waar ze aan werkt. Ze is gefascineerd door het idee om beweging in een sculptuur te brengen. Het is een prachtige uitdaging, werken in brons, om op dat moment van intensiteit een beweging vast te leggen en een indruk van lichtheid te geven! Haar wens is dat haar werken dansen, springen en spelen … dat ze leven!

Tatiana laat zich inspireren door het leven om haar heen. Tegelijkertijd heeft ze zich gerealiseerd dat ze in haar bronzen sculpturen haar kinderdromen herschept: kunstschaatsen, ballet, gymnastiek … ze keek er urenlang naar op televisie toen ze een klein meisje was in Moskou. Ze bewondert deze vrouwen (en mannen) die door inspanning en vastberadenheid erin slagen ons een ongelooflijke indruk van elegantie en lichtheid te geven … Dit is ook wat ze met haar werk wil bereiken …
Het atelier van Tatiana Potapova is gelegen in het centrum van Tervuren.

Philippe Geluck (Brussel, 7 mei 1954) is een Belgisch komiek, acteur, striptekenaar en cartoonist, vooral bekend van de stripreeks LE CHAT, die hij sinds 1983 tekent.  In 1983 werd hij huiscartoonist van de Belgische Franstalige krant Le Soir, waar hij de stripserie “Le Chat” (“De Kat”) tekent. Deze figuur werd als snel de mascotte van de krant. In België is deze serie enorm populair en een van de bestverkochte Belgische stripreeksen. Vanaf 1995 verscheen de strip ook in de Franse pers. In 2008 verkocht “Le Chat” in Frankrijk alleen al 320.000 exemplaren. Champ Elysee in Paris heeft hij in 2021 ten toon gesteld en verkocht onlangs een groot werk aan de prins van Monaco.

Beeldend kunstenaar Léon Vermunt komt uit Wouwse Plantage (Nedereland), waar hij zijn atelier en bronsgieterij heeft.
Léon laat zich inspireren door vooral de oneindige bewegingen en de ronde vormen van de vrouwelijke figuur, zowel figuratief als abstract.
Hij leeft op zoveel fantasieën en stijlen, dat hij zich niet in een hokje wil laten vangen.
de kunstwerken beleven een erotische vreugde door hun uitdagende en lenige lichaamsbeheersing.
Vermunt maakte vele opdrachten in de openbare ruimte in Nederland.

Alle kunstwerken uitgevoerd in brons.

Frans De Vree werd geboren te Aalst op 5 augustus 1934 en overleed op 13 maart 2020.
Als kind maakte hij de gruwel en wreedheid van de oorlog van dichtbij mee.
Dit zou voor altijd zijn werken blijven beïnvloeden.
Hij volgde las- en smeedtechnieken aan het VTI te Aalst en nadien tekenen, schilderen en beeldhouwen aan de Aalsterse Academie.
De economische toestand in de jaren 60 deed hem uiteindelijk belanden bij de Aalsterse Politie
waar hij als inspecteur in aanraking kwam met alle lagen van de bevolking en hun besognes.
Deze ervaringen bepaalden zéker ook zijn oeuvre.

Frans was een te groot realist om te beseffen dat een beeldhouwer de mens geen geweten kan “smeden“
Wat hij wel deed is zijn geweten laten spreken in zijn figuren om aldus toch een boodschap uit te dragen.
Zijn werk kan omschreven worden als expressief, gevoelsvol, communicatief met een etische moralistische signatuur.

“ Ik ben een onafhankelijke denker in mijn beelden en tekeningen, misschien nog op zoek naar een god…
niet een God door mensen gemaakt en niet naar de hand van machtshebbers kan worden gezet.
Ik leerde me verzoenen met mezelf, met mensen, de tijd, tegenslagen en ontgoochelingen.
Die verzoening bracht vrede in mijn ziel en voldoening in mijn werk .
Mijn lieve ega Lil gaf me steeds de kracht om verder te doen.”

Sebastiaan Coppens (°1983, Affligem) is glasblazer en glaskunstenaar in hart en nieren. Hij studeerde aan het Sint-Lucas Instituut voor Beeldende Kunst te Gent en aan het Instituut voor Kunst en Ambacht te Mechelen, en verfijnde zijn vak nadien als eerste assistent van de Franse glasblazer Grégoire Pays, aan het gerenommeerde atelier van Vannes-le-Châtel. Zo maakte hij zich een van de moeilijkste en meest fascinerende technieken uit de Kunst eigen.

Zijn glaskunst speelt met licht en transparantie en put haar inspiratie uit de natuur en de kosmos. Voor zijn grotere sculpturen combineert hij glas met hout, inox, cortenstaal en smeedijzer. Achter elk werk schuilt een aanhoudende nieuwsgierigheid naar het bestaan, de natuur en de spanning tussen fragiliteit en levenskracht. Sinds 2009 exposeert hij in binnen- en buitenland, onder meer op de Art Fair Köln, de Universal Art Expo Milano en in de Hermitage te Amsterdam.

Wij zijn dan ook verheugd om zijn betoverende glaswerk te mogen verwelkomen in Marie’s Beeldentuin.

Max Jungblut (°1966, Eijsden) is een Nederlandse ontwerper en kunstenaar die woont en werkt in Maastricht. Zijn artistieke wortels liggen in een van de meest legendarische kunstenaarskraakpanden van de stad, waar hij een oud, vervallen pakhuis met eigen handen omtoverde tot een warme, uitnodigende leefomgeving. Die zoektocht, ruwe, verwerkte materialen terugbrengen naar een meer natuurlijke staat, is sindsdien de rode draad in zijn oeuvre gebleven.

In zijn werk vervagen de grenzen tussen Kunst en design, tussen sculptuur en meubel. Zijn organisch gevormde zitsculpturen zijn veel meer dan objecten: ze nemen telkens nieuwe gedaanten aan, prikkelen de verbeelding en vertellen hun eigen verhaal. Hout is daarbij alomtegenwoordig, van oude, door de tijd getekende panlatten tot verfijnd bewerkte uitvoeringen. Zijn werk was onder meer te zien op de TEFAF, Art Brussel, de Salone del Mobile in Milaan en tot in Dubai en Barcelona.

Wij zijn dan ook verheugd om het intrigerende samenspel van Kunst en natuur van Max Jungblut te mogen verwelkomen in Marie’s Beeldentuin.

Krist Depuydt is een West-Vlaamse keramist uit Torhout, die met klei een geheel eigen beeldtaal opbouwt. Zijn werk laat zich het best omschrijven als picturale en figuratieve keramiek: sculpturaal van vorm, maar met de schilderkunstige aandacht voor kleur, textuur en verhaal die zijn stukken zo herkenbaar maakt.

In zijn atelier vertaalt hij het ambacht van de keramiek naar vrije, expressieve Kunst. Wie zijn werk van dichtbij bekijkt, ontdekt telkens nieuwe details, een spel van oppervlak en vorm dat je blik blijft vasthouden.

Wij zijn dan ook verheugd om de eigenzinnige keramiek van Krist Depuydt te mogen tonen in Marie’s Beeldentuin.

Sara Terpino is een veelzijdige Italiaanse kunstenares uit Vico in Lazio – Italië.

Ze studeerde af in Grafiek aan de Academie voor Schone Kunsten in Frosinone, waar ze studeerde bij grote internationaal gerenommeerde meesters zoals Andrea Lelario, Patrizio Di Sciullo en Piero Cesaroni, die haar grafische en stilistische stijl beslissend beïnvloeden en inspireren.

Ze reisde de wereld rond en verbleef langer in Engeland; waar ze besloot terug te keren naar haar geboorteland om haar studie aan de afdeling Beeldhouwkunst af te ronden, waarbij ze zich richtte op en verfijnde haar vaardigheden in de derde dimensie. Dit drijft haar ook naar een Erasmus in het buitenland – naar Polen aan de Jan Matejko Academie voor Schone Kunsten in Krakau – waar ze samenwerkt met Krzysztof Nitsch, Tomasz Bielecki en Janusz Janczy, die haar positief beïnvloedden richting haar grootste passies: de milieuinstallaties en de bronzen sculpturen.

Sara heeft sinds 2019 een MFA-diploma in Beeldhouwkunst en Beeldende Kunst.

Na haar studiejaren verhuisde ze naar België om te werken als assistente van de wereldberoemde Iraakse kunstenaar Athar Jaber, gespecialiseerd in marmeren sculpturen. Ondertussen werkt en maakt ze haar eigen installaties en werken. Ze werkt ook samen met de Van Geert Foundry in Aalst, waar ze opnieuw de hoofdrol speelt met haar favoriete materiaal: brons. Van 2021 tot ’22 maakte ze sculpturen voor Peter Rogiers, Koen Vanmechelen, Thomas Lerooy, Marie Thijs, José Vermeersch, Philippe Geluck… Van 2023 tot vandaag heeft ze samengewerkt met Christophe Charbonnel, Lio Lirong, Patrick Villas, Tom Herck, Jűrgen Lingl en Valérie Hadida in het Bronsatelier in Zottegem, voor kunstbeurzen en biënnale-tentoonstellingen over de hele wereld.

Sara woont en werkt momenteel in Oudenaarde – België – waar ze leven en lichaam geeft aan haar artistieke expressies en blijft haar persoonlijke kunst en collectie creëren.

Geboren in 1943. De kunstenaar doorliep een traject, dat vertrok vanuit Latijn-Wiskunde en evolueerde naar de Hogeschool Beeldende Kunsten, waar hij onder meer les volgde bij Octaaf Landuyt.

Zijn verdere vorming interieurarchitectuur leidde tot een reeks hoogwaardige interieur realisaties, waarmee hij zijn naam vestigde binnen het vakgebied.

Deze combinatie van analytisch denken, visuele gevoeligheid en ruimtelijk inzicht vormt de ruggengraat van zijn artistieke praktijk, waarin schilderkunst en sculptuur ontmoeten binnen een helder en gestructureerde en esthetische verfijnde beeldtaal.

Alain Devos, geboren (°1966 ) en getogen in Aalst.

Het tekenen met houtskool en pastelpotloden is voor hem als een ademhaling, een pauze in de chaos van het dagelijks leven. Elk lijntje op papier is een gedachte die hij van zich afzet. De combinatie van zachte, ronde vormen met heldere lijnen en kleuren voelt hij aan alsof chaos en orde elkaar in balans wil houden. Soms combineert hij het met vrouwelijke aangezichten of andere lichaamsdelen. Het is een expressie van verschilde emoties en gedachten dat in hem samenkomen tot een harmonieus geheel.

INILDE DE SOUSA: BIOGRAFIE VAN DE KUNSTENAAR

Inilde Ismênia Men de Sousa, geboren in Beira, een kleine provincie in Mozambique, en genaturaliseerd Portugees staatsburger, begon rond haar 15e met kunst, haar talent en creativiteit waren al op jonge leeftijd duidelijk. Als kind  begon ze met het maken van kleine werkjes die haar moeder tot op de dag van vandaag bewaart, op zeer jonge leeftijd had ze al unieke ideeën over tekenen, schilderen en mode. Dit allemaal in een omgeving waar kunst alles behalve een plaats in de maatschappij had/heeft.  

Op 18-jarige leeftijd tekende ze haar eerste meer professionele tekening voor een 10 jaar oudere student aan de universiteit die haar talent al vroeg herkende. Ze deed alles met zoveel liefde en toewijding dat haar vrienden zich haar aangeboren talent en passie realiseerden. Ze moedigen haar aan om van kunst haar brood te maken.
De culturele en artistieke diversiteit die in haar werk te vinden is, is het resultaat van de vele invloeden die kenmerkend zijn voor Afrikaanse kunst, een cultureel erfgoed dat tot op de dag van vandaag haar stijl dicteert.
Haar grootste inspiratiebron is altijd Mozambique’s bekendste kunstenaar geweest, de charismatische Malangatana Ngwenya, die in 1997 werd uitgeroepen tot UNESCO Artiest voor de Vrede.

DE ONMISKENBARE STIJL VAN INILDE DE SOUSA

Ondanks het feit dat de werken van Inilde enkele zeer opvallende kenmerken van haar Afrikaanse afkomst dragen, zoals sterke combinaties van texturen, kleuren en stijlen, zie je dat de stukken altijd vrij modern, expressief en soms minimalistisch zijn, maar je kunt er ook enkele vinden met zeer exotische accenten.
Een zeer opvallend kenmerk van haar werk is de textuur. In haar werk kunnen we altijd de vormen identificeren en onderscheiden, als we ze aanraken of naar het werk kijken voelen we de gladde, ruwe, zachte, ruwe of golvende textuur. Textuur is daarom haar visuele / tactiele kenmerk.

André Van Schuylenbergh (°1952) woont en werkt in Aalst, waar hij al sinds 1973 een geheel eigen weg bewandelt binnen de Kunst. Afgestudeerd aan Sint-Lucas Gent, in het atelier van Dan Van Severen, werd hij in de jaren tachtig omarmd als het “enfant terrible” van de schilderkunst.

Bekendheid verwierf hij met zijn onmiskenbare lijnvoering en de verregaande stilering van het vrouwelijk silhouet. Grootmeesters als Picasso, Miró, Warhol en Basquiat, gecombineerd met een voorliefde voor etnische Kunst, kleuren zijn oeuvre in een krachtig en energiek palet. André is echter niet in één hokje te vatten: schilder, beeldhouwer, keramist, gedreven verzamelaar en designliefhebber. In zijn recentere werk herontdekt hij zijn eigen vorm van realisme, met bloemen, landschappen en zijn familie als grootste inspiratiebron.

Als vriend van het huis van het eerste uur is André dit jaar opnieuw van de partij. Wij verwelkomen hem met veel warmte in Marie’s Beeldentuin.

Si Bollé is een autodidacte kunstenares die al meer dan drie decennia haar eigen, kleurrijke wereld schildert. In de eerste plaats is zij schilder, maar haar Kunst laat zich niet begrenzen: ze werkt evengoed met fotografie en film, maakt glazen objecten, bedrukt zijden sjaals, schrijft en illustreert kinderboeken en geeft solo-performances op vraag van particulieren en bedrijven.

In haar werk draait alles om de breekbaarheid én de schoonheid van het leven. Met een krachtige, warme kleurtaal en een aanstekelijke levenslust vertaalt zij dat gevoel keer op keer naar het doek. “It’s all about ❤️”, zo omschrijft zij het zelf, en die liefde voor Kunst en leven straalt door in alles wat zij maakt.

Wij zijn dan ook verheugd om Si Bollé opnieuw te mogen verwelkomen in Marie’s Beeldentuin.

De artiest Sabin is voor de trouwe bezoekers van tentoonstellingen zeker geen onbekende. Zijn acrylwerken hebben een duidelijk expressionistische inslag. Daarnaast zijn er ook digitale werken waarvan er twee geïnspireerd zijn op de gevoelens die hem overvielen tijdens de zo besproken “‘Voil Jeanetten’; zowel de dag- als de nachtexpressie worden hier op een zeer uitzonderlijk wijze weergegeven.

Het Openbaar Kunstbezit Vlaanderen citeert Sabin als volgt : “Wat bij dit alles opvalt is de grote diversiteit in het oeuvre van Sabin. Het is duidelijk dat er een kunstenaar aan het werk is, iemand die verder wil gaan dan het geslaagde kiekje of schilderwerkje.”.

Ree Meertens (°1960, Heerlen) is een schilderes met een uitgesproken visie op wat Kunst zou moeten doen. Voor haar hoeft een schilderij geen woorden: het moet puur visueel contact leggen met wie ernaar kijkt, zonder toelichting, en eigenlijk zonder dat die toelichting zelfs maar gegeven kán worden.

Haar werk trekt je met een eerste blik naar binnen en laat je oog vervolgens vrij ronddwalen over het doek. Het is die directe, woordeloze werking die haar schilderijen zo aantrekkelijk maakt. In 2010 verscheen het boek ‘Ree’ (van de hand van Joan Röell) over haar oeuvre.

Wij zijn dan ook verheugd om het werk van Ree Meertens te mogen tonen in Marie’s Beeldentuin.

Opleiding: Stedelijke Academie Beeldende Kunsten Aalst, DKO – schilderkunst S.2
Wat meteen opvalt is het gebruik van verschillende materialen in zijn schilderijen.  Hij combineert Vlaams linnen, bewerkt met transparante gesso en konijnenhuidenlijm, olieverf, lijnolie, Damar vernis en Shelsoll T.  Deze variatie aan materialen voegde een interessante schriftuur, textuur en diepte toe aan de werken, waardoor ze echt tot leven komen. Ook het gebruik van pigment is indrukwekkend. Alain experimenteert met verschillende kleuren en tinten, en zijn beheersing van penselen en paletmessen is duidelijk zichtbaar. De werken vertonen een evolutie in zijn techniek en een consistentie in zijn beeldtaal, waarbij hij zijn experimentele aanpak combineert met intuïtief schilderen. Het recente werk valt op door het gebruik van lichte kleuren en de aanwezigheid van meer nuance en variatie (“What’s going on here?”).  Een ander interessant aspect van zijn  schilderijen is het  gebruik van referenties naar David Bowie en muziek in het algemeen. Zijn titels zijn doordrenkt van de inspiratie die hij uit de muziekwereld haalde, waardoor een boeiende verbinding ontstond tussen zijn beeldende kunst en de muzikale. Het gebruik van overschilderen, deconstructie en reconstructie heeft een interessant effect gecreëerd.  Verschillende toetsen en het benadrukken van beweging hebben de werken levendig en dynamisch gemaakt.  Elk spoor op het doek vertegenwoordigt een schilderkundige handeling.

Peggy Wauters beoefent veel disciplines : Ze schildert en tekent, maakt collages en sculpturen. Haar werk ontstaat in haar atelier in Aalst
Daar heeft ze in alle stilte een inmiddels omvangrijk oeuvre geschilderd op vaak ongewone formaten : van minuscule miniaturen tot monumentale composities.  Ook inhoudelijk en formeel gaat ze breed : van eenvoudige familiekiekjes en desolate landschappen tot ontregelende dromen en ronduit nachtmerrieachtige fantasieen. Een oeuvre hard belichte realiteit  en surrealisme in. Peggy Wauters schildert een werkelijkheid die ontregeld is. Onder een sereen, schijnbaar rimpelloos oppervlak woekeren duistere krachten. Peggy wauters schildert een bevreemdende wereld, een wereld die we in detail kunnen bestuderen en met uiterste precisie reconstrueren maar die in essentie onkenbaar blijft. Een wereld waarin de mens vaak vreemde nutteloze handelingen uitvoert. Een wereld waarin de mens bedreigd wordt door zijn soortgenoten of door een onverschillige natuur. Peggy Wauters schildert een gestolde werkelijkheid. Ze doet dat met precisie en een groot métier.  Soms bizar, soms adembenemend mooi. Maar altijd zit er een zwarte rand aan , een rafelige, scherpe rand.

Jarenlang heeft Ann Raphaëlle geschilderd en via een jaartje beeldhouwkunst in de Academie, heeft zij keramiek ontdekt. Dat is een nieuwe passie geworden. Het letterlijke ‘aarden’ met de klei en vertragen, omdat klei zijn eigen tijd neemt, heeft haar rust en balans gebracht tegenover de gejaagdheid van onze maatschappij.
De laatste jaren vormt Ann Raphaëlle haar werk steeds meer een oeuvre. De natuur was de inspiratiebron voor haar olieverfschilderijen. Dit is geëvolueerd tot een rode draad waarin de schoonheid van de natuur nog steeds een rol speelt maar daartegenover vooral de impact van de mens.

From trash to treasure

Het gedeukte, weggeworpen blikje wordt gebruikt als icoon, herkenbaar afval-beeld. Waarbij de porselein verwijst naar onze luxe overconsumptie- en wegwerpmaatschappij.
Ann Raphaëlle zoekt naar spanning maar met een steeds aanwezige sereniteit. Het materiaal en tijd zijn de hoofdonderwerpen. Experimenteren met materialen zoals porselein en het oxideren van metaal, het gevonden verroeste blikje. Het spel van licht en schaduw in een spontane en grillige schriftuur met plastiek in haar doeken. Hierbij zijn vormelijke elementen zoals compositie en vlakverdeling belangrijk. Verroeste, platgedrukte blikjes, op straat en in de natuur gevonden getuigen van een langdurend misbruik van onze omgeving. Met het zoeken naar de juiste tijdspanne voor het oxideren, verweren en verwerkingsproces van haar kunstwerken komt zij tot diverse nuances en tonaliteiten. Via fotografie worden de kunstwerken in communicatie gebracht met de natuur en de omgeving.

Adalbert Gans (°1970) vaart — bij wijlen onnavolgbaar — compromisloos door het leven. Hij houdt niet van wat bedacht is. Aan zijn creaties gaat nooit een schets vooraf, laat staan een geconstrueerd idee. Alles is een gevoel, een scheppen vanuit zijn buik, zijn intuïtie. ‘Aan het begin van elk nieuw proces blijk ik te zijn vergeten hoe ik eerder iets begon, waardoor ik het telkens opnieuw moet verzinnen. Net dat maakt het zo boeiend en zo kan het nooit vervelend worden.’

Deze kunstenaar — al minacht hij deze term enigszins, want ‘wat is kunst überhaupt?’ —ademt uit in kleuren en texturen, pas achteraf beschouwend wat er zich voordien in het creatieproces heeft afgespeeld. Hij ziet zichzelf eerder gecategoriseerd onder het neologisme ‘zielsontdekker’.

Net omdat Adalbert Gans als een emotionele geest door het leven waadt, is hem samenvatten in een tekst haast een onmogelijkheid. Want hoe kan je een lezer meenemen in de ervaring die je als kijker krijgt bij het zien van zijn Œuvre?
‘Ervaren hoe het publiek blijft stilstaan bij mijn lichtobjecten of ‘wachters’, exact dat is de reden waarom ik doe wat ik doe.’ Verwondering laten stollen in universa van licht en kleur; daar staat Adalbert Gans voor.

Met zijn mix van Oostenrijks en Venetiaans bloed, liet hij zich inspireren door de fascinerende wereld van Muranoglas. Hij raakte ervan doordrongen zonder er zich bewust van te zijn. Net zoals hij zich herinnert als kind mateloos gefascineerd te zijn door eenvoudige processen zoals stollen en smelten. ‘In onze tuin zat ik soms uren plastieken zakjes te smelten.’

Dit alles mondde uit in een polychromatisch universum dat als katalysator moet functioneren voor vrije gedachten — wars van alle praktische werkelijkheid die ons als mensheid soms kan overmeesteren.