Galerij

Adalbert Gans (°1970) vaart — bij wijlen onnavolgbaar — compromisloos door het leven. Hij houdt niet van wat bedacht is. Aan zijn creaties gaat nooit een schets vooraf, laat staan een geconstrueerd idee. Alles is een gevoel, een scheppen vanuit zijn buik, zijn intuïtie. ‘Aan het begin van elk nieuw proces blijk ik te zijn vergeten hoe ik eerder iets begon, waardoor ik het telkens opnieuw moet verzinnen. Net dat maakt het zo boeiend en zo kan het nooit vervelend worden.’

Deze kunstenaar — al minacht hij deze term enigszins, want ‘wat is kunst überhaupt?’ —ademt uit in kleuren en texturen, pas achteraf beschouwend wat er zich voordien in het creatieproces heeft afgespeeld. Hij ziet zichzelf eerder gecategoriseerd onder het neologisme ‘zielsontdekker’.

Net omdat Adalbert Gans als een emotionele geest door het leven waadt, is hem samenvatten in een tekst haast een onmogelijkheid. Want hoe kan je een lezer meenemen in de ervaring die je als kijker krijgt bij het zien van zijn Œuvre?
‘Ervaren hoe het publiek blijft stilstaan bij mijn lichtobjecten of ‘wachters’, exact dat is de reden waarom ik doe wat ik doe.’ Verwondering laten stollen in universa van licht en kleur; daar staat Adalbert Gans voor.

Met zijn mix van Oostenrijks en Venetiaans bloed, liet hij zich inspireren door de fascinerende wereld van Muranoglas. Hij raakte ervan doordrongen zonder er zich bewust van te zijn. Net zoals hij zich herinnert als kind mateloos gefascineerd te zijn door eenvoudige processen zoals stollen en smelten. ‘In onze tuin zat ik soms uren plastieken zakjes te smelten.’

Dit alles mondde uit in een polychromatisch universum dat als katalysator moet functioneren voor vrije gedachten — wars van alle praktische werkelijkheid die ons als mensheid soms kan overmeesteren.

Adhémar De Wolf

Geboren in 1943 . de kunstenaar doorliep een traject , dat vertrok vanuit Latijn-Wiskunde en evolueerde naar de Hogeschool Beeldende Kunsten, waar hij onder meer les volgde bij Octaaf Landuyt.

Zijn verdere vorming interieurarchitectuur leidde tot een reeks hoogwaardige interieur realisaties, waarmee hij zijn naam vestigde binnen het vakgebied.

Deze combinatie van analytisch denken, visuele gevoeligheid en ruimtelijk inzicht vormt de ruggengraat van zijn artistieke praktijk, waarin schilderkunst en sculptuur ontmoeten binnen een helder en gestructureerde en esthetische verfijnde beeldtaal.

Alain Devos, geboren (°1966 ) en getogen in Aalst.

Het tekenen met houtskool en pastelpotloden is voor hem als een ademhaling, een pauze in de chaos van het dagelijks leven. Elk lijntje op papier is een gedachte die hij van zich afzet. De combinatie van zachte, ronde vormen met heldere lijnen en kleuren voelt hij aan alsof chaos en orde elkaar in balans wil houden. Soms combineert hij het met vrouwelijke aangezichten of andere lichaamsdelen. Het is een expressie van verschilde emoties en gedachten dat in hem samenkomen tot een harmonieus geheel.

Opleiding: Stedelijke Academie Beeldende Kunsten Aalst, DKO – schilderkunst S.2
Wat meteen opvalt is het gebruik van verschillende materialen in zijn schilderijen.  Hij combineert Vlaams linnen, bewerkt met transparante gesso en konijnenhuidenlijm, olieverf, lijnolie, Damar vernis en Shelsoll T.  Deze variatie aan materialen voegde een interessante schriftuur, textuur en diepte toe aan de werken, waardoor ze echt tot leven komen. Ook het gebruik van pigment is indrukwekkend. Alain experimenteert met verschillende kleuren en tinten, en zijn beheersing van penselen en paletmessen is duidelijk zichtbaar. De werken vertonen een evolutie in zijn techniek en een consistentie in zijn beeldtaal, waarbij hij zijn experimentele aanpak combineert met intuïtief schilderen. Het recente werk valt op door het gebruik van lichte kleuren en de aanwezigheid van meer nuance en variatie (“What’s going on here?”).  Een ander interessant aspect van zijn  schilderijen is het  gebruik van referenties naar David Bowie en muziek in het algemeen. Zijn titels zijn doordrenkt van de inspiratie die hij uit de muziekwereld haalde, waardoor een boeiende verbinding ontstond tussen zijn beeldende kunst en de muzikale. Het gebruik van overschilderen, deconstructie en reconstructie heeft een interessant effect gecreëerd.  Verschillende toetsen en het benadrukken van beweging hebben de werken levendig en dynamisch gemaakt.  Elk spoor op het doek vertegenwoordigt een schilderkundige handeling.

An is geboren en getogen in Antwerpen, haar job gidst haar door Vlaanderen, de liefde loodst haar naar Aalst en de kunst brengt haar overal. Ze streeft ernaar om het maximale te halen uit haar leven en haar kunst. Als beeldhouwer en onderwijsmens wordt ze vooral geïnspireerd door mensen. Hoe ze leven,denken, voelen en bewegen. De uitdaging om te werken met een koud, onbuigzaam, hard en onberekenbaar materiaal als brons om daarmee elegante kunst te creëren is haar drijfveer. Voor Marie’s beeldentuin onwierp ze een reeks ‘BINNENKOMERS’. Elke sculptuur is een  unieke creatie die de aandacht  trekt nog voor je binnenkomt.

Arthur Houtman ( °1954) volgde een opleiding restauratie van kunstwerken in edelmetaal aan het Atelier Betekom. In 1981 vestigde hij zich als zelfstandig edelsmid in Aalst. Vanaf de jaren ’90 neemt hij deel aan diverse groepstentoonstellingen en verwerft hij bekendheid als deskundige en juwelenontwerper. Nationale en internationale vermeldingen en nominaties bevestigen hem als kunstenaar en erkend ambachtsman. Zijn creaties sieren de mens.

Jarenlang heeft Ann Raphaëlle geschilderd en via een jaartje beeldhouwkunst in de Academie, heeft zij keramiek ontdekt. Dat is een nieuwe passie geworden. Het letterlijke ‘aarden’ met de klei en vertragen, omdat klei zijn eigen tijd neemt, heeft haar rust en balans gebracht tegenover de gejaagdheid van onze maatschappij.
De laatste jaren vormt Ann Raphaëlle haar werk steeds meer een oeuvre. De natuur was de inspiratiebron voor haar olieverfschilderijen. Dit is geëvolueerd tot een rode draad waarin de schoonheid van de natuur nog steeds een rol speelt maar daartegenover vooral de impact van de mens.

From trash to treasure

Het gedeukte, weggeworpen blikje wordt gebruikt als icoon, herkenbaar afval-beeld. Waarbij de porselein verwijst naar onze luxe overconsumptie- en wegwerpmaatschappij.
Ann Raphaëlle zoekt naar spanning maar met een steeds aanwezige sereniteit. Het materiaal en tijd zijn de hoofdonderwerpen. Experimenteren met materialen zoals porselein en het oxideren van metaal, het gevonden verroeste blikje. Het spel van licht en schaduw in een spontane en grillige schriftuur met plastiek in haar doeken. Hierbij zijn vormelijke elementen zoals compositie en vlakverdeling belangrijk. Verroeste, platgedrukte blikjes, op straat en in de natuur gevonden getuigen van een langdurend misbruik van onze omgeving. Met het zoeken naar de juiste tijdspanne voor het oxideren, verweren en verwerkingsproces van haar kunstwerken komt zij tot diverse nuances en tonaliteiten. Via fotografie worden de kunstwerken in communicatie gebracht met de natuur en de omgeving.

Bob Daenen (Leuven, 1942) is een Belgisch ontwerper. Daenen studeerde design aan de Akademie Industriële Vormgeving Eindhoven, de tegenwoordige Design Academy Eindhoven.
Hij startte in 1965 als zelfstandig grafisch ontwerper, maar begon in 1966 bij Tupperware. In 2002 werd Daenen vicepresident innovatie van Tupperware internationaal. In totaal verwierf hij met zijn ontwerpen meer dan 260 octrooien. In 2004 ging Daenen op pensioen waarna hij zich meer op zijn verschillende creatieve activiteiten (schilderen, schrijven, fotografie en vrije vormgeving) kon toeleggen.
Zijn veelzijdige creatieve activiteiten moeten worden gezien als een permanente evolutie, een actieve zoektocht om verschillende vormen van “denken-leven-creëren” te integreren in één holistische synergie, één creatief-netwerk, een groei-zoektocht genaamd: Spiritueel Leven

Caius ziet zon schijnen

Beeldhouwer Caius Spronken ziet de zon weer schijnen. Sinds kort zijn zes extra beelden van zijn beroemde vader Arthur Spronken (1930-2018) te zien in het park van Paleis Soestdijk in Baarn.

„Maya Meijer, eigenaar van het paleis, kwam ze zelf bij mij uitzoeken”, zegt hij over het landgoed Varpullan in het Limburgse Kelpen. Daar had Arthur zijn atelierwoning en daar woont Caius nu: „Zij kon zelf uitzoeken. Na het overlijden van mijn vader was Caius vol zorgen over de toekomst van zijn vaders collectie. Maar deze zes forse werken hebben een goed thuis gevonden.

De beelden van de kunstenaar die prinses Beatrix leerde beeldhouwen, passen goed bij het paleis waar zij opgroeide. Bovendien werd er vorig jaar al in het park de beeldengroep onthuld, die Arthur Spronken in 1996 maakte van het toenmalige koninklijk gezin. „Het was zeer emotioneel voor haar, dat het werk op Paleis Soestdijk kwam, inclusief prins Claus en prins Friso,” merkte Caius. Het bronzen monument is een bruikleen van museum Beelden aan Zee. „Maar ik heb prinses Beatrix gezegd, dat ik probeer om het voorgoed in het paleispark te houden,” zegt Caius. „Bijvoorbeeld door Beelden aan Zee ook zelf te laten kiezen uit de collectie in Kelpen.

Wie zelf wil kiezen, kan vanaf 28 augustus terecht in de Wittenburg in Wassenaar. Daar opent dan minister Sophie Hermans (Klimaat) de expo Spronken & Spronken, met beelden en tekeningen van vader en zoon.

Bron: De Telegraaf — 09.08.2025

Het is niet moeilijk om mijn werk leuk te vinden. Alles glanst en glimt, is betoverend, en de details van ogen, tongen, neuzen en oren zijn ontroerend.
Mensen houden van die verfijning. Het kan herinneringen oproepen aan kostbaar Meissen-porselein. En dat is precies zoals ik het wil. Ik wil dat mensen van mijn sculpturen houden.
Ik wil dat ze er hun hart aan verliezen, en ik doe alles wat ik kan om dat te bereiken.

Tegelijkertijd wil ik dat liefde niet te gemakkelijk is. Het is pijnlijk, fragiel, onvervuld, en soms gevaarlijk. Waar liggen de grenzen? Wanneer wordt onschuld schuld? Wanneer wordt leven dood? Daar gaat mijn werk over. De spanning van emotionele dilemma’s, de poging om goed van kwaad te scheiden terwijl alles voortkomt uit onhandigheid, toeval en misverstand.

In mijn werk bestaan deze dilemma’s als een ingewikkelde knoop van tegenstrijdige boodschappen.
Ik denk dat het omslagpunt waar ernst melodrama wordt, schoonheid overdadig wordt en liefde in haat verandert, een subtiel evenwicht creëert dat zowel irriterend als fascinerend is.

Tijdens het maken sluipt er humor in mijn werken. Ik maak nooit schetsen van tevoren—het moet een avontuur blijven.
De sterk gedetailleerde werken laten mijn gedachten dwalen en verschillende dingen combineren die soms niet logisch samengaan, maar uiteindelijk toch betekenis hebben.

In mijn studio werk ik van het ene stuk naar het andere, terwijl ik gedachten en fascinaties verweef.

Ik ben dol op rariteitenkabinetten, Wunderkammers, wetenschappelijke verzamelingen, musea met devotionalia. Al deze collecties bevatten beelden die verwant zijn aan kunst, maar ook aan andere domeinen. Ze tonen het uitzonderlijke, het vreemde, het zeldzame, om de wetenschappelijke orde te bevestigen. Ze tillen het bovennatuurlijke op om de grillen van de natuur in bedwang te houden. Ze suggereren orde en veiligheid. Tegelijk waarschuwen ze ons voor de chaos die ontstaat zodra we die voorgestelde orde loslaten. Het zijn beelden die ons bang maken, maar die angst ook beteugelen.

De ambivalentie doet ons kijken met bewondering en afkeer.

Claudy Jongstra staat wereldwijd bekend om haar monumentale kunstwerken en architecturale installaties, waarvan de organische oppervlakken en genuanceerde tinten Jongstra’s meesterlijke innovaties in de eeuwenoude techniek van het maken van wolvilt weerspiegelen. Jongstra’s oeuvre, vaak opgesteld in grote openbare ruimtes, is opgenomen in vele internationale musea, maar ook in particuliere en bedrijfscollecties.
In 2001 vestigde Jongstra haar studio in Fryslân, een landelijke noordelijke provincie van Nederland, waar ze begon aan een ingrijpend ecologisch experiment dat werd uitgevoerd in het lokale landschap. Met het onderhouden van een kudde zeldzame, inheemse Drentse Heideschapen (het oudste ras in Noord-Europa) en het cultiveren van een gespecialiseerde historische botanische kleurverzameltuin, creëert Jongstra een volledig duurzame keten die culmineert in haar kunstwerken.

Haar werk is te vinden in de collecties van tal van musea waaronder het  MoMA, NYC; Victoria & Albert Museum, Londen;  Stedelijk Museum, Amsterdam; Cooper Hewitt Design Museum, NYC; LACMA Museum, Los Angeles; Museum De Lakenhal, Leiden; Limburgs Museum, Venlo; TextielMuseum, Tilburg; Centraal Museum, Utrecht; RISD Museum, Providence; SFMoMA, San Francisco; Rijksmuseum Twenthe, Enschede; Fries Museum, Leeuwarden; Gemeentemuseum, The Hague; Cincinnati Art Museum, Cincinnati; Triodos Bank Art Collection and Akzo Nobel Art Collection.

In wereld waarin alles snel lijkt te gaan, is Elisia’s kunst een krachtige herinnering aan het belang van vertragen, van het nemen van de tijd om te kijken en te voelen. Haar schilderijen worden een meditatieve ervaring waarin we de schoonheid en subtiliteit van het leven kunnen ontdekken en waarderen. Elisia gaat verder dan alleen het weergeven van de natuur in haar schilderijen; ze pleit voor een diepere betrokkenheid en vertraging in het kijkproces. Haar unieke benadering om het geabstraheerde te laten flirten met het figuratieve creëert een intrigerende dynamiek die de toeschouwer uitnodigt om aandachtig te observeren en te verkennen. Haar kleurrijke schilderspalet weerspiegelt een grote portie levensvreugde en het plezier van het schilderen die ze graag wilt delen met de toeschouwer. Elisia’s kunstwerken gaan verder dan louter esthetische beelden; ze fungeren als poorten naar een diepere wereld van contemplatie en verbinding.

Frans De Vree werd geboren te Aalst op 5 augustus 1934 en overleed op 13 maart 2020.
Als kind maakte hij de gruwel en wreedheid van de oorlog van dichtbij mee.
Dit zou voor altijd zijn werken blijven beïnvloeden.
Hij volgde las- en smeedtechnieken aan het VTI te Aalst en nadien tekenen, schilderen en beeldhouwen aan de Aalsterse Academie.
De economische toestand in de jaren 60 deed hem uiteindelijk belanden bij de Aalsterse Politie
waar hij als inspecteur in aanraking kwam met alle lagen van de bevolking en hun besognes.
Deze ervaringen bepaalden zéker ook zijn oeuvre.

Frans was een te groot realist om te beseffen dat een beeldhouwer de mens geen geweten kan “smeden“
Wat hij wel deed is zijn geweten laten spreken in zijn figuren om aldus toch een boodschap uit te dragen.
Zijn werk kan omschreven worden als expressief, gevoelsvol, communicatief met een etische moralistische signatuur.

“ Ik ben een onafhankelijke denker in mijn beelden en tekeningen, misschien nog op zoek naar een god…
niet een God door mensen gemaakt en niet naar de hand van machtshebbers kan worden gezet.
Ik leerde me verzoenen met mezelf, met mensen, de tijd, tegenslagen en ontgoochelingen.
Die verzoening bracht vrede in mijn ziel en voldoening in mijn werk .
Mijn lieve ega Lil gaf me steeds de kracht om verder te doen.”

GIS observeert de mens in al zijn verschijningsvormen, maar wel steeds met mededogen. In haar keramische beelden verheft ze elk individu tot schoonheid en is de stijl telkens aangepast om dit doel te bereiken. Opvallend is haar feilloos gevoel voor kleur, wat een echte vakkennis van glazuren verraadt. Voor het bereiken van zowel subtiele tinten, als van sprankelende kleuren kan ze beroep doen op haar jarenlange ervaring en het toeval sturen.

Han van Wetering (Maastricht, 1948) maakt kleurrijke, barokke sculpturen en objecten in keramiek en brons. Terugkerende thema’s in zijn werk zijn schoonheid en vergankelijkheid, erotiek en het maatschappelijke engagement. Vaak ontstaat het in een serie zoals opengereten bloederige dierfiguren en felgekleurde erotische torens (buildings). Het werk is direct en geeft blijk van tegendraadsheid, originaliteit en vakmanschap. Soms is het rauw en heftig, dan weer dromerig en poëtisch.

Naast sculpturen maakt van Wetering ook keramische tekeningen. De visuele kracht van zijn werk is groot en is bedoeld om de toeschouwer in verwarring te brengen door een combinatie van ernst, zelfspot, humor en absurditeit. Dit plaatst zijn werk in een zuidelijke traditie. Maar ook niet meer dan dat. Want het oeuvre van Van Wetering  is niet in een bepaalde stroming in te delen, daarvoor is het veel te autonoom. Net als de kunstenaar zelf die al lange tijd voornamelijk bezig is in zijn ruime atelier met ateliertuin op afstand van de stad. Hier, in zijn eigen universum en werkelijkheid komen de dingen tot stand. Materie kan hier jaren liggen, totdat de kunstenaar het ziet en ‘het iets wordt’. Zijn drang om dingen te maken wordt met de dag groter.

Het werk van Han van Wetering is opgenomen in museumcollecties van onder meer het Bonnenfantenmuseum, Museum van Bommel van Dam en de Princessehof.  Alsmede in bedrijfs- en particuliere collecties in binnen- en buitenland. Door heel Nederland bevinden zich kleurrijke werken van de kunstenaar in de openbare ruimte. Waarvan de carnavalsgroep en het beeld van Sint Servaas in Maastricht de bekendste zijn.

INILDE DE SOUSA: BIOGRAFIE VAN DE KUNSTENAAR

Inilde Ismênia Men de Sousa, geboren in Beira, een kleine provincie in Mozambique, en genaturaliseerd Portugees staatsburger, begon rond haar 15e met kunst, haar talent en creativiteit waren al op jonge leeftijd duidelijk. Als kind  begon ze met het maken van kleine werkjes die haar moeder tot op de dag van vandaag bewaart, op zeer jonge leeftijd had ze al unieke ideeën over tekenen, schilderen en mode. Dit allemaal in een omgeving waar kunst alles behalve een plaats in de maatschappij had/heeft.  

Op 18-jarige leeftijd tekende ze haar eerste meer professionele tekening voor een 10 jaar oudere student aan de universiteit die haar talent al vroeg herkende. Ze deed alles met zoveel liefde en toewijding dat haar vrienden zich haar aangeboren talent en passie realiseerden. Ze moedigen haar aan om van kunst haar brood te maken.
De culturele en artistieke diversiteit die in haar werk te vinden is, is het resultaat van de vele invloeden die kenmerkend zijn voor Afrikaanse kunst, een cultureel erfgoed dat tot op de dag van vandaag haar stijl dicteert.
Haar grootste inspiratiebron is altijd Mozambique’s bekendste kunstenaar geweest, de charismatische Malangatana Ngwenya, die in 1997 werd uitgeroepen tot UNESCO Artiest voor de Vrede.

DE ONMISKENBARE STIJL VAN INILDE DE SOUSA

Ondanks het feit dat de werken van Inilde enkele zeer opvallende kenmerken van haar Afrikaanse afkomst dragen, zoals sterke combinaties van texturen, kleuren en stijlen, zie je dat de stukken altijd vrij modern, expressief en soms minimalistisch zijn, maar je kunt er ook enkele vinden met zeer exotische accenten.
Een zeer opvallend kenmerk van haar werk is de textuur. In haar werk kunnen we altijd de vormen identificeren en onderscheiden, als we ze aanraken of naar het werk kijken voelen we de gladde, ruwe, zachte, ruwe of golvende textuur. Textuur is daarom haar visuele / tactiele kenmerk.

Beeldend kunstenaar Léon Vermunt komt uit Wouwse Plantage (Nedereland), waar hij zijn atelier en bronsgieterij heeft.
Léon laat zich inspireren door vooral de oneindige bewegingen en de ronde vormen van de vrouwelijke figuur, zowel figuratief als abstract.
Hij leeft op zoveel fantasieën en stijlen, dat hij zich niet in een hokje wil laten vangen.
de kunstwerken beleven een erotische vreugde door hun uitdagende en lenige lichaamsbeheersing.
Vermunt maakte vele opdrachten in de openbare ruimte in Nederland.

Alle kunstwerken uitgevoerd in brons.

Atelier Les Deux Garçons

Roel Moonen en Michel Vanderheijden Van Tinteren vormen sinds 2000 kunstenaarsduo Les Deux Garçons
Beide studeerden ze aan de Maastricht Institute of Arts , kunstacademie met als specialiteit plastische vormgeving / beeldhouwkunst.

Hun werkveld is bijzonder breed en hun werk valt te verdelen in drie disciplines, namelijk, de taxidermie beelden (opgezette beest sculpturen ) Bronzen beelden en object trouve beelden ( beelden samengesteld uit gevonden materialen ).

Steeds vaker worden hun beelden ook gesignaleerd in de openbare ruimte, recent Dr. Juul in Heerlen en een Siamees van twee Sfinxen in Maastricht Eind dit jaar verrijzen er drie grote bronzen beelden van Les Deux Garçons  ( 3.85m ieder )op het Herdenkingsplein in Maastricht ter ere van 200 jaar Kunst Academie.

Het werk van Les Deux Garçons heeft een heel eigen karakter en is gelijk duidelijk als een beeld van hun.
Altijd enorme perfectie in afwerking en detail en altijd een duidelijk verhaal in verwijzing naar de voorstelling.

Ze zijn alle twee klassiek geschoold en zien dat nog steeds als een groot voordeel, je kunt niet abstraheren als je niet weet waar je het moet weg laten is hun idee.
Een beeld kan van begin tot eind door hun zelf worden uitgevoerd of dat nu brons is of taxidermie.

Buiten de drie voorgestelde disciplines ontwerpen de heren kostuums en decor voor balletten, ze tekenen, fotograferen en boetseren.

Werk van Les Deux Garçons bevindt zich in Nederland in reeds 8 Museale collecties en ver daarbuiten in het Buitenland.
Ook in particuliere en bedrijfscollecties zijn Les Deux Garçons vertegenwoordigt.
Easy Jet Nice, Niarchos Foundation in ST. Morits en Monaco, Foundation Piere Berge en Yves Saint Laurent Parijs, Leon Tovar New York enz.

Les Deux Garçons zijn al jaren te zien op de internationale kunst en antiek beurs Tefaf, Pan Amsterdam, Brafa Brussel, Meubel beurs Milaan, Art Miami Miami, Art Cologne Keulen, Art Basel Basel enz.

Dit jaar toont Les Deux Garçons voor het eerst in Aalst en verder nog in Bangkok Thailand, Amsterdam, Rotterdam en Brussel.
Bij Marie’s Beeldentuin tonen de heren bronzen en taxidermie sculpturen

Peggy Wauters beoefent veel disciplines : Ze schildert en tekent, maakt collages en sculpturen. Haar werk ontstaat in haar atelier in Aalst
Daar heeft ze in alle stilte een inmiddels omvangrijk oeuvre geschilderd op vaak ongewone formaten : van minuscule miniaturen tot monumentale composities.  Ook inhoudelijk en formeel gaat ze breed : van eenvoudige familiekiekjes en desolate landschappen tot ontregelende dromen en ronduit nachtmerrieachtige fantasieen. Een oeuvre hard belichte realiteit  en surrealisme in. Peggy Wauters schildert een werkelijkheid die ontregeld is. Onder een sereen, schijnbaar rimpelloos oppervlak woekeren duistere krachten. Peggy wauters schildert een bevreemdende wereld, een wereld die we in detail kunnen bestuderen en met uiterste precisie reconstrueren maar die in essentie onkenbaar blijft. Een wereld waarin de mens vaak vreemde nutteloze handelingen uitvoert. Een wereld waarin de mens bedreigd wordt door zijn soortgenoten of door een onverschillige natuur. Peggy Wauters schildert een gestolde werkelijkheid. Ze doet dat met precisie en een groot métier.  Soms bizar, soms adembenemend mooi. Maar altijd zit er een zwarte rand aan , een rafelige, scherpe rand.

Philippe Geluck (Brussel, 7 mei 1954) is een Belgisch komiek, acteur, striptekenaar en cartoonist, vooral bekend van de stripreeks LE CHAT, die hij sinds 1983 tekent.  In 1983 werd hij huiscartoonist van de Belgische Franstalige krant Le Soir, waar hij de stripserie “Le Chat” (“De Kat”) tekent. Deze figuur werd als snel de mascotte van de krant. In België is deze serie enorm populair en een van de bestverkochte Belgische stripreeksen. Vanaf 1995 verscheen de strip ook in de Franse pers. In 2008 verkocht “Le Chat” in Frankrijk alleen al 320.000 exemplaren. Champ Elysee in Paris heeft hij in 2021 ten toon gesteld en verkocht onlangs een groot werk aan de prins van Monaco.

TIJDLOZE KUNST VAN BLIJVENDE WAARDE !!   De  zichtbare menselijke emoties in haar bronzen beelden laten mensen er elke dag van genieten, ook na vele jaren. Ze herkennen in haar werk de verbintenissen die ze zelf ook aangaan met hun medemens. Geduldig boetseert ze met was haar beelden tot leven. Haar consequent gebruik van was brengt haar soms aan de grenzen van wat mogelijk is met deze zachte kneedbare substantie, Ze houdt echter van het werken aan haar beelden. Je opsluiten in het atelier, uit het niets gaan beginnen, totdat je uit de eerste vormen een figuur ziet opdoemen, een idee krijgt, een samenhang ontdekt. De “Stemmen van Brons” van Rietje Geurts worden door ieder van ons herkend. Ondanks al de huidige drukte en hectiek die ons omringt, blijven wij gelukkig ontvankelijk voor deze universele boodschap.

Mijn werk is moeilijk te claimen, omdat het zich door niets of iemand in hokjes laat stoppen. Mijn benadering laat zich niet goed omschrijven als ‘n “stijl”, daarvoor is mijn werk het resultaat van individueel bewustzijn + karakter! Uiteindelijk is elk schilderij wat het is. Wat ik verlang van ’n werk is : dat het verbaast, verstoort, verleidt en overtuigt!

De artiest Sabin is voor de trouwe bezoekers van tentoonstellingen zeker geen onbekende. Zijn acrylwerken hebben een duidelijk expressionistische inslag. Daarnaast zijn er ook digitale werken waarvan er twee geïnspireerd zijn op de gevoelens die hem overvielen tijdens de zo besproken “‘Voil Jeanetten’; zowel de dag- als de nachtexpressie worden hier op een zeer uitzonderlijk wijze weergegeven.

Het Openbaar Kunstbezit Vlaanderen citeert Sabin als volgt : “Wat bij dit alles opvalt is de grote diversiteit in het oeuvre van Sabin. Het is duidelijk dat er een kunstenaar aan het werk is, iemand die verder wil gaan dan het geslaagde kiekje of schilderwerkje.”.

Tatiana Potapova is een Belgische beeldhouwster van Russische origine. Ze werd in 1977 in Moskou geboren. Na een carrière van 15 jaar in internationale bedrijven te hebben gewerkt, besloot ze te gaan beeldhouwen en zo een passie uit haar kindertijd te hernieuwen.

Tatiana exposeerde haar eerste werken in 2016. Ze verleidden al snel een Belgisch en internationaal publiek met hun intensiteit en kracht. Onlangs ontving Tatiana de Publieksprijs op de Biënnale voor Beeldhouwkunst van Montreux en die van de Biënnale voor Beeldhouwkunst van Lasne.

Tatiana kan worden omschreven als iemand vol energie. Het is deze energie die ze graag wil inademen in de stukken waar ze aan werkt. Ze is gefascineerd door het idee om beweging in een sculptuur te brengen. Het is een prachtige uitdaging, werken in brons, om op dat moment van intensiteit een beweging vast te leggen en een indruk van lichtheid te geven! Haar wens is dat haar werken dansen, springen en spelen … dat ze leven!

Tatiana laat zich inspireren door het leven om haar heen. Tegelijkertijd heeft ze zich gerealiseerd dat ze in haar bronzen sculpturen haar kinderdromen herschept: kunstschaatsen, ballet, gymnastiek … ze keek er urenlang naar op televisie toen ze een klein meisje was in Moskou. Ze bewondert deze vrouwen (en mannen) die door inspanning en vastberadenheid erin slagen ons een ongelooflijke indruk van elegantie en lichtheid te geven … Dit is ook wat ze met haar werk wil bereiken …
Het atelier van Tatiana Potapova is gelegen in het centrum van Tervuren.

Tom Houtman (°1977) behaalt na zijn kunsthumaniora te Aalst, achtereenvolgens een meestergraad in de beeldende kunsten en in de grafische vormgeving te Gent.
Omstreeks de jaren 2000, ruilt hij de hedendaagse kunst in voor werk als illustrator, cartoonist en striptekenaar voor diverse opdrachtgevers.
Na 2007 schuift het eigen creatieve werk naar het achterplan, voor projecten rond Daens, LP Boon, Dirk Martens (Aalst), Mercator (Waasland), Streuvels (West-Vlaanderen) en Ros Beiaard (Dendermonde).

Met dit Brueghell 2019-project, keert hij terug naar de kunst. De serie bestaat uit 12 originele, op het werk van Pieter Bruegel geënte etsen. De 12 ontwerpen zijn in liggend formaat (langer dan breed) en meten elk 37,5 x 50 cm. Ze worden gepresenteerd in kaders van 50 x 70 cm, met zuurvrije materialen en museumglas. De ‘oplage 2019’ bestaat uit 12 prints per ontwerp.
Deze Brueghell2019-serie bestaat uit: Dulle Griet, Toren van Babel, De val van Icarus, Carnaval versus vasten, Boerenbruiloft, Zoveel zonden, Triomf van de dood, Ekster op de galg, Jagers in de sneeuw, Zomeroogst, De hagenpreek van Johannes en De val der blinden.

Zoals de titels illustreren, gaat het daarbij om een ‘best of …’ van Bruegels klassiekers. Toch gaat het niet om imitaties, maar wel degelijk om interpretaties. Het zijn ‘conversation pieces’ met een ogenschijnlijk evidente – zelfs ronduit karikaturale – beeldtaal, waarvan de betekenis echter steeds ephemeer blijkt en het spel speelt van de onbeschaamde emblematiek die in Bruegels tijd alledaags was. Vandaar ook ‘Brueghell’: verwacht geen kinderspelen, weerspreuken of gezegdes, maar wel de stoute, duistere Bruegel … of Tom Houtman.
De kunstenaar wil voor deze reeks zijn speciale dank uitdrukken aan Marijke Van der Elst, Manfred Sellink, Vladimir Ivaneanu, Arthur Houtman, Victor en Jozef Coen en Frank Lateur de Oudere.